Gruaja e tij vd𝔦q në muajin e tetë të shtatzënisë. Duke v𝔦zituar varezat, ai pa diçka që e trond𝔦t𝔦/VlDEO

Gruaja e tij kishte vd ekur në muajin e tetë të shtatzënisë, duke lënë pas një boshllëk që as koha nuk po arrinte ta mbushte. Çdo mëngjes zgjohej me ndjesinë se diçka mungonte, por vetëm kur errësohej e kuptonte sa e rëndë ishte heshtja pa zërin e saj. Ishin kaluar tre muaj nga varrimi, por dhimbja ishte ende e freskët, si një pl agë që nuk pranonte të mbyllej.

Atë ditë vendosi të shkonte sërish në varreza. Mbante në dorë një tufë lulesh të bardha, si ato që ajo kishte dashur gjithmonë. Qielli ishte i zymtë dhe era lëvizte lehtë gjethet e thata mes varreve. U ul pranë gurit të ftohtë ku ishte gdhendur emri i saj dhe data që i kishte ndarë përgjithmonë. Lotët i rrëshqitën pa zhurmë, derisa diçka i tërhoqi vëmendjen.

Pranë varrit, mbi tokën e freskët, kishte një lodër të vogël bebeje. Një arush i butë, i pastër, sikur ishte vendosur aty pak çaste më parë. Zemra iu shtrëngua. Askush tjetër nuk vinte aty përveç tij. Askush nuk e dinte se ajo ëndërronte t’i blinte fëmijës së tyre një arush të tillë. Duart i dridheshin ndërsa e mori lodrën dhe e shtrëngoi fort në gjoks.

Rreth e rrotull nuk kishte njeri. Vetëm heshtje. Ai ndjeu një ndjesi të çuditshme, mes frikës dhe ngushëllimit, sikur gruaja e tij donte t’i dërgonte një mesazh. Sikur donte t’i thoshte se nuk ishte vetëm, se dashuria nuk kishte vdekur bashkë me të.

U largua nga varreza me arushin në duar dhe me një lot më pak në sy. Dhimbja nuk ishte zhdukur, por për herë të parë pas shumë kohe, ai ndjeu diçka tjetër përveç saj: shpresë. Një shpresë e vogël, e brishtë, por e mjaftueshme për të vazhduar të jetonte.