Betimi RRALLË i Halil Kastrati kur i LINDI djali me AUTlZËM: Ja çka i tha ZOTIT

Halil Kastrati, një nga figurat më të respektuara të humanizmit dhe bamirësisë në trojet shqiptare, ka prekur zemrat e mijëra njerëzve me veprat e tij për të varfrit, jetimët dhe familjet në nevojë. Por shumë pak e dinë se pas buzëqeshjes së tij të qetë dhe forcës shpirtërore, fshihet një histori personale thellësisht prekëse – një moment që ia ndryshoi jetën përgjithmonë.

Kur lindi djali i tij dhe mjekët konfirmuan se fëmija kishte A*UTIZËM, bota e Halil Kastratit u trondit. Në ato çaste, si çdo prind, ai u përball me fri kë, dhimb je dhe pyetje të pafundme. “Pse mua?”, “Pse fëmija im?”, ishin mendime që i kaluan nëpër mend. Por ndryshe nga shumë të tjerë, ai nuk u rrëzua shpirtërisht.Në një rrëfim që ai ua ka ndarë vetëm njerëzve më të afërt, Halil Kastrati tregon se atë natë u ul vetëm, ngriti duart nga qielli dhe bëri një betim të rrallë para Zotit. Nuk kërkoi mrekulli, nuk kërkoi që sprova t’i hiqej. Përkundrazi, fjalët e tij ishin të thjeshta, por të fuqishme.

Përlotet Halil Kastrati: Dy jetima pa baba dhe pa nënë nga Kumanova bëhen me banesë të re!
“Zot, nëse ma ke dhënë këtë amanet, më jep forcë ta mbaj. Ma bëj zemrën të durueshme, mendjen të qetë dhe shpirtin të pastër. Bëj që djali im të mos ndiejë kurrë se është më pak se të tjerët”, thuhet se ka thënë ai mes lotësh.Ky betim nuk mbeti vetëm fjalë. Që nga ajo ditë,

Halil Kastrati u bë jo vetëm një baba edhe më i përkushtuar, por edhe një zë i heshtur për fëmijët me nevoja të veçanta. Ai e kuptoi se A*UTIZMI nuk është dënim, por një provë dashurie, durimi dhe besimi.Njerëzit që e njohin nga afër thonë se pas lindjes së djalit, Halili u bë edhe më i ndjeshëm ndaj dhimbjes së të tjerëve. Bamirësia e tij mori një kuptim edhe më të thellë, sepse tani ai nuk ndihmonte vetëm si humanist, por edhe si prind që e di çfarë do të thotë të kesh frikë për të ardhmen e fëmijës.

Sot, ai flet me krenari për djalin e tij dhe nuk e fsheh kurrë të vërtetën. Për Halil Kastratin, fëmija i tij është bekim, jo barrë. Betimi që i bëri Zotit atë ditë vazhdon të jetojë në çdo vepër të mirë që ai bën.Historia e tij është një mesazh i fortë për shoqërinë: A*UTIZMI nuk duhet parë me paragjykim, por me dashuri, mirëkuptim dhe respekt. Dhe ndonjëherë, sprovat më të mëdha lindin njerëzit më të fortë.